Πατερικό Ανθολόγιο

Ας αγαπήσουμε την ταπεινοφροσύνη, για να δούμε την δόξα του Θεού. Γιατί όπου στάζει η ταπεινοφροσύνη, εκεί αναβλύζει η θεϊκή δόξα.

Χωρίς το φως, όλα είναι σκοτεινά.

Και χωρίς την ταπεινοφροσύνη, τίποτα δεν υπάρχει μέσα στον άνθρωπο, παρά μόνο σκοτάδι.

Όπως το κερί, αν δεν ζεσταθεί και δεν μαλακώσει, δεν μπορεί να δεχτεί πάνω του σφραγίδα, έτσι και η ψυχή, αν δεν δοκιμαστεί με τους κόπους και τις ασθένειες, δεν μπορεί να δεχθεί πάνω της τη σφραγίδα της αρετής.

Στους συνανθρώπους μας πρέπει να φερόμαστε με λεπτότητα, χωρίς ούτε με το βλέμμα μας να τους προσβάλλουμε.

Τον συγχυσμένο και θλιμμένο άνθρωπο φρόντισε να τον ενθαρρύνεις με λόγια αγάπης.

Για την αδικία που σου προξενούν οι άλλοι, όποια και αν είναι αυτή, δεν πρέπει να εκδικείσαι.

Απεναντίας, να συγχωρείς από τα βάθη της καρδιάς σου εκείνον που σε αδίκησε.

Δεν πρέπει να τρέφεις στην καρδιά σου μίσος και αντιπάθεια εναντίον εκείνου που σε εχθρεύεται.

Αλλά να τον αγαπάς και να του κάνεις όσο μπορείς το καλό, ακολουθώντας την εντολή του Χριστού: <<Ν' αγαπάτε τους εχθρούς σας, να ευεργετείτε αυτούς που σας μισούν>>(Ματθ. ,5,44).

Όσιος Σεραφείμ του Σαρώφ

Άγιος Αντώνιος: «Λογικοί είναι όσοι έχουν λογική ψυχή και μπορούν να διακρίνουν το καλό!»

1. Οι άνθρωποι λέγονται λογικοί καταχρηστικά. Δεν είναι λογικοί εκείνοι που έμαθαν τους λόγους και τα βιβλία των αρχαίων σοφών, αλλά όσοι έχουν λογική ψυχή και μπορούν να διακρίνουν ποιο είναι το καλό και ποιο είναι το κακό.

Kαι έτσι αποφεύγουν τα κακά και ψυχοβλαβή, μελετούν όμως σοβαρά τα καλά και ψυχωφελή και τα πράττουν με μεγάλη ευχαριστία προς το Θεό. Μόνο αυτοί πρέπει αληθινά να λέγονται λογικοί άνθρωποι.

2. Ο αληθινά λογικός άνθρωπος μια μόνο φροντίδα έχει, να υπακούει και να είναι αρεστός στο Θεό, τον Κύριο των όλων, και σε τούτο και μόνο να ασκεί την ψυχή του, πως να γίνει αρεστός στο Θεό, ευχαριστώντας Τον για την μεγάλη και εξαιρετική πρόνοιά Του και την κυβέρνηση όλου του κόσμου, όποια κι αν είναι η θέση του στη ζωή.

Γιατί είναι παράλογο, να ευχαριστούμε τους γιατρούς όταν μας δίνουν τα πικρά και αηδιαστικά φάρμακα για χάρη της υγείας του σώματός μας, να είμαστε όμως αχάριστοι στο Θεό για όσα φαίνονται σ’ εμάς δυσάρεστα και να μην αναγνωρίζομε ότι τα πάντα γίνονται όπως πρέπει και προς το συμφέρον μας σύμφωνα με την πρόνοιά Του. Γιατί η αναγνώριση αυτή και η πίστη στο Θεό είναι η σωτηρία και η τελειότητα της ψυχής.

3. Η εγκράτεια, η ανεξικακία, η σωφροσύνη, η εγκαρτέρηση, η υπομονή και οι παρόμοιες μέγιστες και ενάρετες δυνάμεις μας δόθηκαν από το Θεό και είναι αντίθετες και αντιστέκονται και μας βοηθούν στις αντίστοιχες προς αυτές κακίες.

Αν γυμνάζομε αυτές τις δυνάμεις και τις έχομε πάντοτε πρόχειρες, τότε νομίζομε ότι δεν μας συμβαίνει πια τίποτε δύσκολο ή θλιβερό ή αβάσταχτο. γιατί σκεφτόμαστε ότι όλα είναι ανθρώπινα και τα νικούν οι αρετές που έχομε. Αυτά δεν τα έχουν υπόψη τους οι ανόητοι άνθρωποι. Ούτε σκέφτονται ότι τα πάντα γίνονται σωστά και όπως πρέπει για το συμφέρον μας, για να λάμψουν οι αρετές μας και να στεφανωθούμε από το Θεό

4. Την απόκτηση των χρημάτων και το πλούσιο ξόδεμά τους να τα θεωρείς μόνο σαν φαντασία που δεν κρατά παρά λίγο καιρό, και ξέροντας ότι η ενάρετη και θεάρεστη ζωή διαφέρει από τον πλούτο. Όταν το μελετάς αυτό σταθερά, ούτε θα αναστενάξεις, ούτε θα κραυγάσεις, ούτε θα κατηγορήσεις κανένα, αλλά θα ευχαριστείς το Θεό για όλες τις ευεργεσίες που σου δίνει, βλέποντας ότι οι χειρότεροι από σένα στηρίζονται στα λόγια και στα χρήματα. Γιατί η επιθυμία, η δόξα και η άγνοια είναι τα πιο κακά πάθη της ψυχής.

5. Ο λογικός άνθρωπος, προσέχοντας ο ίδιος στον εαυτό του, εξετάζει τι πρέπει να πράξει και τι τον συμφέρει, καθώς και ποια ταιριάζουν στην ψυχή και την ωφελούν και ποια δεν της ταιριάζουν. Και έτσι αποφεύγει εκείνα που βλάπτουν την ψυχή, ως ξένα και γιατί τον χωρίζουν από την αιώνια ζωή.

6. Όσο πιο λίγη περιουσία έχει κανείς, τόσο ευτυχέστερος είναι. Γιατί δεν φροντίζει για πολλά πράγματα, για υπηρέτες, καλλιεργητές, απόκτηση ζώων. Όταν αφοσιωνόμαστε σ’ αυτά κι ύστερα μας συμβαίνουν εξαιτίας αυτών δυσκολίες, κατηγορούμε τον Θεό. Με την αυθαίρετη επιθυμία μας τρέφομε τον θάνατο και έτσι μένομε στο σκοτάδι της αμαρτωλής ζωής, μέσα στην πλάνη, χωρίς ν’ αναγνωρίζομε τον πραγματικό εαυτό μας.

Αποσπάσματα Από Τις “Συμβουλές Για Το Ήθος Των Ανθρώπων Και Την Ενάρετη Ζωή Σε 170 Κεφάλαια” Του Αγίου Αντωνίου Του Μεγάλου Όπως Περιέχεται Στην “Φιλοκαλία Των Ιερών Νηπτικών”, Των Εκδόσεων Το Περιβόλι Της Παναγίας, Α’ Τόμος, Σε Μετάφραση Του Αντωνίου Γαλίτη.

Άγιος Άρτος 90 ετών!

Τό 2019, ἕνας ἱερέας τῆς Ι.Μ. Ἰωαννίνων ἐπισκέφτηκε τήν ἐκκλησία τοῦ ἁγίου Νικολάου, στό χωριό Συρράκο, γιά τήν καταγραφή καί τή διάσωση κάποιων κειμηλίων πού φυλάσσονταν κλειδωμένα μέσα σ’ ἕνα χρηματοκιβώτιο.

Παρών στήν καταγραφή βρισκόταν ἐκτός ἀπό τόν ἐπίτροπο τοῦ ναοῦ καί ἕνας δεύτερος ἱερέας μέ πτυχίο ἀρχαιολογίας γιά τή σωστή φωτογράφηση καί περισυλλογή τῶν ἀντικειμένων.

Τό κιβώτιο σύμφωνα μέ τόν ντόπιο ἐπίτροπο τοῦ χωριοῦ, ὅπως γνώριζε ἀπό προηγούμενους ἐπιτρόπους συγχωριανούς του καί συγγενεῖς του, εἶχε νά ἀνοιχτεῖ περισσότερα ἀπό 90 χρόνια.!!! Οἱ ἱερεῖς στήν ἐπαρχία ἀλλάζουν συνέχεια ἀλλά ἕνας ἐπίτροπος μπορεῖ νά παραμείνει στή θέση αὐτή καί γιά σαράντα χρόνια.

Μέσα στό κουτί βρέθηκαν κάποια παλιά Εὐαγγέλια καί εἰκόνες. Ἀνάμεσά τους ὑπῆρχε καί ἕνα μικρό στρογγυλό κουτί πού ἐξωτερικά ἔμοιαζε μέ λειψανοθήκη. Μετά ἀπό προσεκτική μελέτη, ὅταν ἀνοίχτηκε, διαπιστώθηκε ὅτι ὑπῆρχε μέσα ἅγιος Ἄρτος μέ ἕνα ἔντονο ροδαλό χρῶμα.

Θά πρέπει νά ἀναφερθεῖ ὅτι οἱ ἱερεῖς τή Θεία Κοινωνία πού φυλάσσουν κάθε Μ. Πέμπτη στούς ναούς τους, στό ἀρτοφόριο, γιά νά μποροῦν νά κοινωνοῦν σέ ἔκτατες καταστάσεις τούς πιστούς, τήν ὀνομάζουν ἅγιο Ἄρτο. Οἱ συγκεκριμένοι ἱερεῖς καί ὁ ἐπίτροπος κατάλαβαν ἀμέσως ὅτι ἦταν ἀποξηραμένος ἅγιος Ἄρτος ἐπειδή μύριζε καί εἶχε τήν ἴδια φρεσκάδα καί χρῶμα ὅπως ὁ ἅγιος Ἄρτος πού φυλάσσεται κάθε Μ. Πέμπτη.

Ὅπως μοῦ ἀνέφερε ὁ συγκεκριμένος ἱερέας, πού ἔζησε αὐτό τό θαῦμα, ἦταν σάν νά εἶχε κάποιος μόλις χθές τοποθετήσει ἐκεῖ τόν ἅγιο Ἄρτο. Οἱ παρευρισκομένοι συγκλονισμένοι ἀπό τό γεγονός γονάτισαν στήν ἱερά αὐτή παρακαταθήκη πού εἶχε φυλαχθεῖ, τόσα χρόνια, στήν ἐκκλησία τους καί ἐπιπλέον ἀντιλήφθηκαν τή χάρη τοῦ Θεοῦ στό μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας. Τήν ἑπόμενη Κυριακή, ὁ ἱερέας στόν συγκεκριμένο ναό, ἀνέμιξε τόν παλιό ἅγιο Ἄρτο μέ καινούρια Θεία Κοινωνία καί κοινώνησε τούς παρευρισκομένους.

Χρῆστος Νικολόπουλος Δρ. Θεολογίας – Βυζαντινολόγος

Το σταυρουδάκι του Αγίου Νεκταρίου και η ιστορία του

Σε μια εικόνα ο Άγιος Νεκτάριος εικονίζεται ως μοναχός με σκουφάκι και γύρω από τον λαιμό του διακρίνεται ο μικρός Σταυρός που του είχε χαρίσει στη Σηλυβρία η καλή γιαγιά του.

Με τον Σταυρό αυτό συνδέεται και το εξής θαυμαστό περιστατικό από τη ζωή του Αγίου, πριν ακόμα ρασοφορεθεί, που μας αποκαλύπτει την πίστη που είχε ο άγιος στην θαυματουργική δύναμη του σημείου του Σταυρού του Κυρίου μας.

«Ενώ ταξίδευε λοιπόν με πλοίο, μαζί με άλλους επιβάτες, για τους Αγίους Τόπους, στην Παλαιστίνη, τους έπιασε μεγάλη τρικυμία και κόντευαν να πνίγουν…

Τότε, ο άγιος έδεσε και έριξε με αδίστακτη πίστη στο φουρτουνιασμένο πέλαγος αυτό το σταυρουδάκι της γιαγιάς του.

Η θάλασσα αμέσως γαλήνεψε!

Όλοι οι επιβάτες του πλοίου ήταν χαρούμενοι, εκτός από τον Άγιο που ήταν θλιμμένος, επειδή το φυλακτό του χάθηκε μέσα στα αφρισμένα κύματα…

Όταν όμως το πλοίο αγκυροβόλησε στο λιμάνι της Γιάφας, ο καπετάνιος έστειλε μια βάρκα με ναύτες να δουν τι ήταν ο περίεργος ήχος, κάτι σαν χτυπήματα, που ακουγόταν κατά την διάρκεια του ταξιδιού στα ύφαλα του πλοίου μέσα στη θάλασσα.

Με έκπληξη τότε αυτοί είδαν κολλημένο, σ’ εκείνο ακριβώς το σημείο, τον Σταυρό! Τον πήραν και με ευλάβεια τον παρέδωσαν στον μικρό κάτοχο του…»

Από το βιβλίο

«Ο Άγιος Νεκτάριος και ο Όσιος Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος»

Συγχώρεσε διά να συγχωρεθείς

Το είπε ο ίδιος ο Κύριος πολλές φορές και στον τύπο της προσευχής, που μας έδωσε:

"Και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών". Το εξηγεί και ο Άγιος Ησαΐας με τα εξής: Αδελφέ, αν ακούσεις ότι κάποιο κακό σου έγινε από κάποιον, φρόντισε να αντιτάξεις εις το κακό το καλό σου θέλημα, ώστε να μη ανταποδώσεις εις την καρδιά σου τα ίδια με αυτόν, που σε ελύπησε και ή τον μεμφθείς ή τον κατακρίνεις ή τον συκοφαντήσεις και τον παραδώσεις έτσι εις τα στόματα των άλλων. Αν υπάρχει μέσα σου ο φόβος της κολάσεως, θα νικήσει τον λογισμό, που θέλει να εκδικηθεί τον πλησίον σου. Αυτός ο φόβος θα σου ψιθυρίσει: ταλαίπωρε άνθρωπε, σύ παρακαλείς διά τας αμαρτίες σου και ο Θεός σε ανέχεται μέχρι σήμερα, χωρίς να τας φανερώσεις. Συ όμως πώς τολμάς, γεμάτος από οργή προς τον πλησίον, να τον ρίξεις στα στόματα των ανθρώπων;

Αν λοιπόν το κάμεις αυτό, ούτε ο Θεός θα σου συγχωρέσει τις αμαρτίες σου, αλλά θα τις φανερώσει ενώπιον όλης της κτίσεως.

Αν με τη σκέψη αυτή η μαλακώσει η καρδιά σου και προφυλαχτείς από το να εκδικηθείς τον πλησίον, θα υπάρξει και διά σε έλεος από τον Θεόν. Αν όμως η πονηρή καρδιά σου σκληρυνθεί εναντίον του πλησίον σου, γνώριζε ότι ακόμα δεν εσκέφθεις εμπρός εις τον Θεόν τα αμαρτήματά σου, αλλά είσαι δειλός και διατηρείς μέσα σου μονίμως αμαρτίες, αφού δεν επέτυχες καμμίαν συγχώρησιν.